Был да ҡалмаһын әле

Тышымдан ҡарағанда, күренәмен һау,
Вәләкин хәсрәт менән күңелем сырхау.
Ауыр йөк кеүек хәсрәт баҫып китте,
Аһ, дәриға, инде дарман кемдән һорау!

Ҡайғынан күңелгә ҡан аралашҡан,
Һәр яҡтан ҡайғы-хәсрәт, ҡара басҡан.
Хәсрәтте тирә-яҡҡа өйөп ҡуйған,
Бәхетте бер хоҙайым күккә аҫҡан.

Алдымда үтәлмаҫлыҡ ҡара һыҙыҡ
Һыҙылғанға, һәр ваҡытта күңелем һыныҡ.
Үтә ғүмер, рәхәт юҡ, сәғәҙәт юҡ,
Донъяла тороуымдан тапмайым ҡыҙыҡ.

Читать Стих:  Прежде и теперь

1910

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *