Әсәм ҡулдары

Аямағас донъя сабый саҡты,
Ун етелә мине тапҡанһың да,
Мин етелә — Шартау битендә —
Тәүге ҡабат бергә бесән саптыҡ…
Шул көн иҫеңдәме һинең, әсәй?
Шул көн минең һәр саҡ иҫемдә.

Моңланып бер кәкүк саҡырғанда,
Үҙең янып бирҙең салғымды.
Тыуып ҡына килгән ҡояш нуры
Үҙ салғымда уйнап сағылды.

Һин эргәмдә ҡарап торҙоң, әсәй,
Көлөмһөрәп минең һелтәүгә,
Тик маҡтаған булдың, дәртләндереп,
Юнле сапмаһам да мин тәүҙә.

Үҙ ҡулдарың менән күрһәттең һин:
«Тарыраҡ ал,— тинең,— алдыңды,
Ипләп кенә өйөрөп сап шулай,
Йөҙөн йәнсеп ҡуйма салғыңдың!..»

Һыуҙай алып китте кескәй салғым,
Сәскәләрҙең ғүмере ҡыйылды.
Ысыҡтары тамғас мөлдөрәшеп,
Улар илашҡандай тойолдо…

Читать Стих:  Ризабыҙ, ҡисмәтең беҙгә бүлемле...

Һин һоҡланып ҡарап тора инең
Артта ҡалған йәшел эҙемә.
Йылмайһаң да үҙең, йәш тулғайны
Һинең дә бит, әсәй, күҙеңә:

«Атайың да шулай саба ине —
Был саҡлы ла оҡшар икәнһең!..»
Тик күрмәне атай был эҙҙәрҙе,
Юҡ ине ул, яуға киткәйне…

Шул эҙҙәрҙә ине башланыуы
Кескәй генә хеҙмәт юлымдың.
Ул саҡ, әсәй, белмәй инем әле
Алтын икәнлеген ҡулыңдың!

1953

Перевод на русский язык

Руки моей матери

Был светлый день — светла о прошлом память, —
Траву косили мы с тобой вдвоем.
Ты помнишь ли тот день, родная мама?
А мне он стал счастливым самым днем.

Читать Стих:  Айырылыу юҡ

Гадала где-то дальняя кукушка,
Ты, мама, подточила косу мне,
Рассветным солнцем залило опушку
Дубовой рощи, рядом, на холме.

Косил я поначалу очень робко,
Но ты хвалила, мой порыв ценя,
Учила и уменью, и сноровке,
Подбадривала искренне меня:

«Коси не торопясь, бери поуже,
Держи повыше острие косы».
И радостью светилась, если лучше
Я вел прокос зеленой полосы.

Как ручеек коса моя сверкала,
И луговые падали цветы.
В их чашечках — и голубых, и алых —
Росинки-слезы были так чисты!

Читать Стих:  Осраштыҡ беҙ ниңә һинең менән...

Довольная, ты радовалась сыну,
Глядела на проложенный прокос:
Сынок подрос, в руках довольно силы,
А у самой в глазах — росинки слез:

«Отец твой тоже так косил, сыночек,
И не поставить никому в вину —
Не видит он твоих «зеленых строчек»,
Ушел с врагом сражаться на войну».

Вот с этих «строчек» и берет начало
Мой путь, которым шел я, жизнь любя.
И это, мама, верно означало,
Что руки золотые у тебя.