Ялағай

Һәр кешегә үтә татлы йылмая ул,
Ҡаты баҫмай. Әйтерһең, йөҙөп бара ул.
Ҡолаҡ оҙон. Бөтәһен дә байҡап тора,
Ҡайҙан ел иҫһә, танауҙы шунда бора.
Үҙенән үрҙәгеләргә: — Ағай, ағай!..
Түбәндәргә: — Кит, йөрөмә, давай, давай!
Эш түгел, тел менән бөтә ерҙә ярай.
Бына шулай йәшәй белә был ялағай.

Читать Стих:  Үкенмәйем

1956

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *